Cancelling of SPR and withdrawal of CPF

 

Cancelling PR
Go down to ICA and inform the information counter that you want to cancel your PR. Be sure to take your passport, IC and the entry permit. They will take you into an interview room. Don't worry, no one will interview you. A pleasant officer will let you ask you if you have any dependent PRs or not. She will inform that once PR is cancelled, a social visit visa will be issued for a month and that will help you finish off all work and leave Singapore. She will take back your IC and entry permit and cancel the re-entry permit. Then she will stamp a 1 month social visit from that day and give you one half of the disembarkation form/card. She will also give you a letter stating that ICA has accepted your PR cancellation request and that you have returned the IC as well as the entry permit. Keep this letter safely.

To the CPF board
Take the letter you got from ICA and go down to the CPF board. They will use this letter to close your CPF account. For quicker processing, pass them a bank account number in Singapore to remit your CPF amount. If I am not mistaken, they can also provide demand drafts (issued in your name only) etc. and send it to your permanent address overseas, if you cant wait in Singapore for the money to arrive in the bank. Bring along some document showing that you indeed have that account. One of the month's statement of account will do. Else you will be asked to sign an redemption form. They will need about 10 working days (i.e excluding Sunday and public holidays) to get the money into your account. If your employer has to pay any more CPF money to you, they will give you a letter instructing your company that you have closed your CPF account and that any amount (employer or employee contribution) still due to you should be paid to you directly. Take this letter and pass it to your company. They should then be able to give you the money directly. They will have to fill up the reverse section of that letter and send it back to CPF board.

The IRAS
Go down to IRAS and get an IR21 form. This form is to be filled when someone is permanently leaving Singapore and the taxes have to be settled. Get the company to fill it for you and return it to IRAS. Companies that use e-filing can fill the IR21 form online. Ask your employer if this can be done, so that you don't have to run to IRAS twice. IRAS will then compute the tax that you should be paying. Pay it. Note that the CPF board will ask IRAS for an "OK" with respect to your taxes before they credit the CPF money to you. If you have not filled in the IR21 form and not filed your taxes, IRAS will not give the green light to CPF board. If you are rushing (as I was), do let the IRAS officer know your emergency. They may help you by expediting the process. Of course for this, e-filing will not work. Person-to-person contact works wonders in these cases. They took about 5 working days in my case.

ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆီသို႕ လ်ွဳိ႕ဝွက္တံခါး

 
တစ္ေန႕မွာ ေဈးသည္ၾကီးတစ္ေယာက္္ဟာ သူ႕ရဲ႕သားကို ကမၻာ့ အခ်မ္းသာဆံုး သူေဌးၾကီးဆီကို ေစလႊတ္ခဲ့တယ္။

ဘာအတြက္လဲ ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈရဲ႕ လ်ွဳိ႕ဝွက္ခ်က္ကို သင္ယူဖို႕တဲ့ေလ။ အေဖရဲ႕ စကားကို နားေထာင္တဲ့ ေကာင္ေလးဟာ သဲကႏၱာရၾကီးကို ျဖတ္ျပီး ရက္ေပါင္း ၄ဝ ၾကာတဲ့ထိ ခရီးသြားခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေကာင္ေလးဟာ ျမင့္မားတဲ့ ေတာင္ထိပ္ေပၚက ရဲတိုက္ၾကီး တစ္ခုဆီကို ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။

အဲ့ဒီ အရမ္းလွပတဲ့ ရဲတိုက္ၾကီးက သူရွာေနတဲ့ သူေဌးၾကီးရဲ႕ အိမ္ေပါ့….။ ေကာင္ေလး ရဲတိုက္ၾကီးထဲကို ဝင္လိုက္တာနဲ႕ ျမင္လိုက္ရတာေတြကေတာ့ အမ်ိဳးကိုစံုလို႕ပါပဲ။ ကုန္သည္ေတြက ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ႕။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အခန္းေထာင့္ေတြမွာရပ္ျပီး စကားေတြ ေရပတ္မဝင္ေအာင္ ေျပာေနၾကတယ္။ သံစံုတီးဝိုင္းေလးကလည္း ျငိမ့္ေညာင္းလို႕။ ျပီးေတာ့ စားပြဲၾကီးေပၚမွာ ခင္းက်င္းထားတာေတြကလည္း ကမၻာ့အေကာင္းဆံုး စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြခ်ည္း ဆိုပါလား။ ေဟာ… ေတြ႕ပါျပီ…… သူေဌးၾကီးကေတာ့ သူ႕မိတ္ေဆြေတြကို ဧည့္ခံစကားေျပာေနတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ ေကာင္ေလးက အလိုက္တသိ ေစာင့္ေနရေတာ့တာေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ထိ ေစာင့္လိုက္ရလည္းဆိုရင္ သူ႕အလွည့္ေရာက္ဖို႕ ႏွစ္နာရီေလာက္ေတာင္ ၾကာသြားပါတယ္။ သူေဌးၾကီးက ေကာင္ေလး သူ႕ဆီ ေရာက္လာရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကို ဂရုတစိုက္ နားေထာင္ေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္ေလးသိခ်င္တာကို ေျပာျပဖို႕ သူမအားေသးဘူးလို႕ ေျပာပါတယ္။

သူေဌးၾကီးက သူမအားေသးခင္ အခ်ိန္ႏွစ္နာရီေလာက္ သူ႕ရဲ႕ နန္းေတာ္ၾကီးကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ျပီး ျပန္လာခဲ့ဖို႕ အၾကံေပးတယ္။ “မင္းအဲ့ဒီလို ေလ်ွာက္ၾကည့္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ငါမင္းကို တစ္ခုခုေတာ့ ခိုင္းခ်င္တယ္” လို႕သူေဌးၾကီးကေျပာတယ္။ ဆီေတြပါတဲ့ ဇြန္းကို ေကာင္ေလးဆီ လွမ္းေပးရင္း ထပ္ေျပာတာက “မင္းေလ်ွာက္ၾကည့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီဇြန္းကိုယူသြား၊ ျပီးရင္ ဆီေတြ ဖိတ္မက်ေစဘဲ ျပန္ယူလာခဲ့ ” တဲ့။ ေကာင္ေလးက နန္းေတာ္ၾကီးရဲ႕ မ်ားျပားလွတဲ့ ေလွခါးၾကီးေတြကို တက္လို္က္ဆင္းလိုက္နဲ႕ ေလ်ွာက္ၾကည့္ဖို႕ ထြက္သြားတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူ႕မ်က္လံုးေတြကေတာ့ ဇြန္းဆီမွာပဲေရာက္ေနတယ္။ ႏွစ္နာရီေက်ာ္သြားတဲ့အခါ သူေဌးၾကီးရွိတဲ့ ေနရာကို သူျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ “ေကာင္းျပီ” ဆိုျပီး သူေဌးၾကီးက ေမးခြန္းေတြ ဆက္တိုက္ ေမးလိုက္တယ္။ “ထမင္းစားခန္းထဲမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ပန္းထိုး ပန္းခ်ီကားၾကီးေတြကို မင္းေတြ႕ခဲ့ရဲ႕လား”။ “ကြ်မ္းက်င္ ဥယ်ာဥ္မွဴးကိုယ္တိုင္ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူျပီး ဖန္တီးထားတဲ့ ပန္းျခံၾကီးကိုေရာ ျမင္ခဲ့လား”။ “ငါ့စာၾကည့္တိုက္ထဲမွာရိွတဲ့ အရမ္းကို လွပတဲ့ ပုရပိုက္ၾကီးေတြကိုေရာ မင္းသတိထားမိေသးလား”။ ေကာင္ေလးက ရွက္သြားျပီး သူဘာမွ သတိမထားခဲ့မိတာကို ဝန္ခံလိုက္တယ္။ သူ႕ရဲ႕အာရံုက သူေဌးၾကီးခိုင္းတဲ့အတိုင္း ဆီေတြ ဖိတ္မက်ဖို႕ပဲ ရွိေနခဲ့တာတဲ့ေလ။ “ဒါဆိုလည္း ျပန္သြားျပီး ငါ့ကမၻာၾကီးရဲ႕ ဆန္းၾကယ္မႈေတြကို ခံစားလိုက္ပါဦး လူေလးရာ၊ လူတစ္ေယာက္ကို သူ႕အိမ္အေၾကာင္းမသိဘဲနဲ႕ေတာ့ မင္းယံုၾကည္လို႕မရဘူးေလကြာ” ဆိုျပီး သူေဌးၾကီးက ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

 ေကာင္ေလးက ဇြန္းကိုေကာက္ကိုင္ျပီး နန္းေတာ္ၾကီးကို စူးစမ္းေလ့လာဖို႕ ျပန္ထြက္သြားခဲ့တယ္။ အခုမွပဲ နံရံေတြ မ်က္ႏွာက်က္ေတြမွာ ရိွတဲ့ အလွတရားေတြကို ေသခ်ာ ျမင္လိုက္ရတယ္။ လွပတဲ့ ဥယ်ာဥ္ၾကီးေတြ၊ သူ႕ပတ္ဝန္းက်င္မွာရွိတဲ့ ေတာင္တန္းၾကီးေတြ၊ ပန္းေတြရဲ႕ အလွတရားေတြကိုခံစားလိုက္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ အရာအားလံုးကို ေသခ်ာ စနစ္တက် လုပ္ထားတယ္ဆိုတာအရမ္းသိသာပါတယ္။ သူေဌးၾကီးဆီ ျပန္ေရာက္သြားတဲ့ အခါမွာေတာ့၊ သူျမင္ခဲ့တာအားလံုးကို အေသးစိတ္ ျပန္ေျပာျပခဲ့တယ္။ သူေဌးၾကီးက “ဒါေပမယ့္ ငါခိုင္းတဲ့အတိုင္းဆီေတြေရာ ျပန္ပါလာရဲ႕လား”ဆိုျပီး ေမးျပန္တယ္။ 
  ေကာင္ေလးက သူ႕လက္ထဲကဇြန္းကို ၾကည့္လည္းၾကည့္လိုက္ေရာ ဆီေတြ လံုးဝမရိွေတာ့ပါဘူး။

 အဲ့ဒီမွာပဲ သူေဌးၾကီးက ေျပာလိုက္တယ္။ “ေကာင္းျပီ ငါမင္းကို ေပးႏိုင္တဲ့ အၾကံကေတာ့ တစ္ခုပဲ ရိွတယ္ကြ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းရဲ႕ လ်ွဳိ႕ဝွက္ခ်က္ဆိုတာ ဘာပဲလုပ္လုပ္ မ်ွမ်ွတတလုပ္ႏိုင္ဖို႔ပဲ။ အခုဆို မင္း တစ္ခုကို အာရံုစိုက္ေနတုန္းတစ္ခုကို ခံစားဖို႔ေမ့သြားတယ္။ ဇြန္းထဲက ဆီေတြ ဖိတ္မက်ဘဲ ကမၻာေလာကၾကီးရဲ႕ အံ့ၾသဖြယ္ရာ အလွအပေတြကို ေကာင္းေကာင္းၾကီး ခံစားႏိုင္မယ္ဆို ေပ်ာ္ရႊင္ရျပီေပါ့။ … ဒါပဲေပါ့ကြာ၊ အဲ့ဒီေတာ့ ၊ အလုပ္ေတြ ၾကိဳးစားရင္းလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ရွာဖို႕မေမ့နဲ႕၊ အေပ်ာ္လြန္ျပီးလည္း အလုပ္မပ်က္ေစနဲ႕ ေပါ့ကြာ” တဲ့။

Credit : (Paul Coelho)

ႏွလံုးတိုက္ခိုက္မခံရခင္ တစ္လအလိုမွာ ျပတတ္တဲ့လကၡဏာေတြ

႐ုတ္တရက္ ႏွလံုးတိုက္ခိုက္ ခံရျခင္း (Heart Attack)ေၾကာင့္ ေသဆံုးမႈေတြမ်ားလာတဲ့ေနာက္ အေမရိကန္ ႏွလံုးအဖြဲ႕အစည္းက ျပဳလုပ္ထား စစ္တမ္းအရ ႏွလံုး တိုက္ခိုက္မခံရရင္ တစ္လ ေလာက္အလိုမွာ ျပတတ္တဲ့ေရာ ဂါလကၡဏာေတြ ႀကိဳတင္သိထား ႏိုင္ေအာင္လို႔ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါ တယ္။

ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ျခင္း - ပင္ပန္း တယ္ဆိုတာမ်ဳိးက ပံုမွန္လိုျဖစ္ ေလ့ရွိေပမယ့္ ေန႔စဥ္ျပဳလုပ္ေန က်ကိစၥေတြ လုပ္ရင္း သိသိသာ သာ ထူးထူးျခားျခားႀကီးကို တစ္ ကိုယ္လံုးကိုင္႐ိုက္ခံထားရသလို ႏံုးခ်ည့္ႏြမ္းနယ္ေနရင္ သတိထား ဖို႔ လိုလာပါၿပီ။

အသက္႐ွဴက်ပ္ျခင္း - ႏွလံုးတိုက္ ခိုက္မခံရခင္မွာ လူတိုင္းလိုလုိႀကံဳ ရတာက အသက္႐ွဴက်ပ္လာတာ ပါ။ အဆုတ္က လုိအပ္တဲ့ေသြး မရတဲ့အတြက္ ေသြးေၾကာေတြ ပိတ္လာကာ အသက္႐ွဴက်ပ္လာ တာမို႔ ဒီလိုထူးျခားတဲ့ ခံစားမႈရ တာနဲ႔ ဆရာဝန္ဆီကို အျမန္ဆံုး သြားပါ။

ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးတင္းက်ပ္၊ နာက်င္ျခင္း - ေနာက္ထပ္သိသာ တဲ့ လကၡဏာတစ္ခုက ရင္ဘတ္ တစ္ခုလံုး တင္းက်ပ္နာက်င္လာ ၿပီး တစ္ခါတစ္ရံမွာ လက္ေမာင္း ေတြ၊ လည္ေခ်ာင္း၊ လည္ပင္း၊ ေမး႐ိုး၊ ေနာက္ေက်ာနဲ႔ အစာအိမ္ ေတြတင္းၿပီး နာက်င္တာမ်ဳိးေတြ အနည္းဆံုး ၁၅ မိနစ္ေလာက္ျဖစ္ ေလ့ရွိပါတယ္။

ေမာပန္းျခင္း - ႂကြက္သားေတြဆီ ေသြးအလံုအေလာက္မရတဲ့အခါ မွာ အားနည္းၿပီး ေမာပန္းတဲ့ခံစား မႈမ်ဳိးကိုလည္း သတိထားပါ။

မူးေဝၿပီး ေခြၽးေစးမ်ားျပန္ျခင္း - ဦးေႏွာက္ဆီကို ေသြးေကာင္းစြာ မေရာက္တဲ့အတြက္ မူးေဝတဲ့ခံ စားမႈျဖစ္ေစသလို ေခြၽးေစးေတြ ျပန္တာဟာ ႏွလံုးတိုက္ခိုက္ခံရ ျခင္းရဲ႕ အႀကိဳလကၡဏာတစ္ခုပါ ပဲ။

အေအးမိ၊ တုပ္ေကြးျဖစ္ျခင္း - ေခ်ာင္းေတြအရမ္းဆိုး အေအးမိ လိုက္၊ ဖ်ားနာလိုက္ျဖစ္တာဟာ ခ်က္ခ်င္းဒုကၡေပးႏိုင္တဲ့ လကၡ ဏာရပ္မဟုတ္ေပမယ့္ ေပါ့ေပါ့ ဆဆမလုပ္ဘဲ သတိထားၿပီး ကုသဖို႔လိုပါတယ္။

အထက္ပါအခ်က္ေတြကို ႏွလံုးတိုက္ခိုက္မခံရခင္မွာ ျပ တတ္တဲ့လကၡဏာေတြမို႔ အၿမဲ သတိထားေနဖို႔ လိုအပ္သလို လူ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ျဖစ္ပြားတဲ့ပံုစံမတူ တဲ့အတြက္ အသက္ရွည္က်န္းမာ စြာေနရေအာင္လို႔ မွတ္ထားဖို႔လို ပါတယ္။

Credit : 7day daily

ဝိတ္ခ်ဖို႔ အစားေလွ်ာ့နည္း

ဝိတ္ခ်မယ့္ သူတေယာက္ဟာ ကယ္လိုရီကို စနစ္တက် တြက္ခ်က္ၿပီးမွ ဝိတ္ခ်သင့္တယ္။
ကိုယ္စားတဲ့ အစားေသာက္တခုဟာ ကယ္လိုရီဘယ္ေလာက္ပါလဲ သိမွ ဝိတ္ခ်ရတာ လြယ္ကူမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ကယ္လိုရီဆိုတာ စြမ္းအင္အရင္းအျမစ္တခုျဖစ္ပါတယ္။ ကစီဓာတ္၊ အဆီဓာတ္နဲ႔ ပ႐ိုတင္းဓာတ္ အစားအေသာက္ေတြကေန အဓိက ရရွိတယ္။ ကယ္လိုရီတြက္တာ ကၽြမ္းက်င္ပညာရွင္ မဟုတ္ရင္ တြက္ရခက္တယ္။ မလြယ္ကူဘူး။ သို႔ေသာ္ ဝိ္တ္ခ်ရာမွာေတာ့ လိုအပ္တဲ့ ကယ္လိုရီကို အၾကမ္းဖ်င္း တြက္ၿပီးမွ ေလွ်ာ့ စားသင့္တယ္။

✔ဘယ္ေလာက္ေလွ်ာ့စားမလဲ??
ကယ္လိုရီတြက္ဖို႔ အလြယ္ဆံုးနည္းတခုရွိတယ္။
အဲဒါကေတာ့ စားသမွ်ကို စာအုပ္ထဲ ခ်ေရးတဲ့နည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဥပမာ ေန႔လည္စာကို ၾကက္ဥတလံုးနဲ႔ ထမင္းဆီဆမ္း စားတယ္ဆိုပါစို႔။ၾကက္ဥ၊ထမင္းနဲ႔ ဆီ သံုးမ်ဳိးပါတယ္လို႔ မွတ္ရမယ္။
အရင္ဆံုး ခ်ေရးပါ။ ၿပီးရင္ စာအုပ္ေနာက္မွာ ေရးထားတဲ့ ကယ္လိုရီပမာဏနဲ႔ နိႈင္းယွဥ္ၿပီး ဘယ္ေလာက္စားလဲ တြက္ခ်က္ပါ။
🍳ၾကက္ဥတလံုး - ၈၀ကယ္လိုရီ၊ 🍚ထမင္းတပန္းကန္ - ၁၅၀ ကယ္လိုရီ၊ 🍯ဆီ လက္ဖက္ရည္တဇြန္း - ၄၀ ကယ္လိုရီ ။
စုစုေပါင္း ကယ္လိုရီ(၂၇၀)ဝင္သြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲလိုစားသမွ်ကို တခုမက်န္ ခ်ေရးျခင္းအားျဖင့္ တြက္ခ်က္ႏိုင္ပါတယ္။

✔ေန႔စဥ္ ကယ္လိုရီ ဘယ္ေလာက္ လိုသလဲ???
ကယ္လိုရီတြက္နည္း အမ်ဳ္းမ်ဳိးရွိတယ္။
ဒီေန႔ေခတ္မွာ အေျခခံဇီဝျဖစ္ပ်က္မႈ(basal metabolic rate)ကို တိုင္းတာဖို႔
Mifflin-St Jeor formula နည္းကိုသာ အသံုးျပဳတယ္။
အသက္ရႈ၊ႏွလံုးခုန္ စတဲ့ အေျခခံဇီဝျဖစ္ပ်က္မႈအတြက္ သံုးစြဲရတဲ့ စြမ္းအင္ပမာဏကို BMR လို႔ ေခၚပါတယ္။ တကယ့္အေျခခံအက်ဆံုး လုပ္ေဆာင္မႈအတြက္ သံုးစြဲရတဲ့ စြမ္းအင္ျဖစ္ပါတယ္။ ေန႔စဥ္လိုအပ္ခ်က္ကို စနစ္တက် တြက္ၿပီးမွ ေလွ်ာ့စားသင့္တယ္။
တြက္နည္း
Men(အမ်ဳိးသား) 👷
10 x weight (kg) + 6.25 x height (cm) - 5 x age (y) + 5
Women(အမ်ဳိးသမီး)💁
10 x weight (kg) + 6.25 x height (cm) - 5 x age (y) - 161
ဥပမာ - က်ေတာ္ဆိုရင္ 61 kg ရွ္ိတယ္။ အရပ္အျမင့္က (၅)ေပ (၈)လက္မျဖစ္လို႔ 180 cm ရွိတယ္။
တြက္ၾကည့္ရင္ ကယ္လိုရီ (၁၅၆၀)ေန႔စဥ္ လိုအပ္ေနတယ္။ ဒီကယ္လိုရီအတိုင္း ေန႔စဥ္စားေနရင္ ဝိတ္တက္မွာ မဟုတ္သလို ဝိတ္လည္း မက်ပါ။ သို႔ေသာ္ ဝိတ္က်ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေန႔စဥ္လိုအပ္တာထက္ (၂၀)ရာခိုင္နႈန္းေလွ်ာ့စားရမယ္။

✔ဒါ့ေၾကာင့္ ေန႔စဥ္ ကယ္လိုရီ_၃၀၀ေလွ်ာ့စားမွ_ဝိတ္က်လိမ့္မယ္။
အဲတိုင္းစားရင္ တပတ္ေနတဲ့အခါ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ တေပါင္က်ဆင္းတဲ့ က်ေတာ့္ကို ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။
ဝိတ္က်ခ်င္သူတိုင္း ဒီနည္းနဲ႔ တြက္ခ်က္ၿပီးမွ ေလွ်ာ့စားသင့္တယ္။
ေဒါက္တာ ေအးမင္းထူး ေရးထားတဲ့ က်န္းမာေရးမွတ္စုတိုကို
ကၽြန္ေတာ့္မွာရွိတဲ့ အစားအေသာက္ေတြမွာပါတဲ့ ကယ္လိုရီ ပံုမွတ္စုေလးေတြ နဲ႔ တစ္ခါတည္း တြဲတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ 

Calorie Calculator

Credit : Zan Htet Ko and ေဒါက္တာ ေအးမင္းထူး

Final Exam

(၁)
ဘဝမွာ ကိုယ့္ေလာက္ စာေမးပြဲ ေျဖဖူးသူ ရွိခဲ့လ်ွင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ရွားမည္ဟု ေဒါက္တာေအာင္ေက်ာ္ ေတြးမိသည္။ က်ခဲ့သည့္ စာေမးပြဲေတြကလည္း အမ်ားႀကီး။ ေအာင္ခဲ့သည့္ စာေမးပြဲေတြကလည္း အမ်ားႀကီး။ သည္ေလာက္ စာေမးပြဲပါး ဝေနတာေတာင္ စာေမးပြဲတစ္ခု ေျဖဖို႔ ေစာေစာစီးစီး ကတည္းက လံုေလာက္စြာ စနစ္တက် ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ခဲ့သည္ဟု တစ္ခါမွ မရွိခဲ့စဖူး။ တကယ္ ေျဖရေတာ့မည္ ဆိုမွပဲ ေန႔မီး ၊ ညမီးနွင့္ ဝုန္းဒိုင္း က်ဲရတာခ်ည္းသာ။

ဘဝမွာ အသက္ေလးဆယ္ ေက်ာ္သည္အထိ စာေမးပြဲေတြ ေျဖမဆံုးႏုိင္ ျဖစ္ခဲ့ရတာက ေလာကႀကီး ေတာ္ေတာ္ မတရားဟု သူ ထင္သည္။ ဘြဲ႕ေတြ အမ်ားႀကီးရေသာ ခြဲစိတ္ဆရာဝန္ႀကီး တစ္ဦး ဘဝကို လူတကာက အားက်ေနခ်ိန္တြင္ ေဒါက္တာေအာင္ေက်ာ္က ထိုဘြဲ႕ေတြ အမ်ားႀကီးရဖို႔အတြက္ သူမေပ်ာ္ပဲ ေျဖလိုက္ရသည့္ စာေမးပြဲေတြကိုသာ သတိရေနမိသည္။ လူ႔ဘဝဆိုတာ ဒီထက္ေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ကေလး ေနလိုက္ရၿပီး ကုန္သြားခဲ့ဖို႔ ေကာင္းတာေပါ့။

စာေမးပြဲ တစ္ခါေျဖၿပီးတိုင္း ေျဖၿပီးတိုင္းလည္း ေတာ္ၿပီ ေနာက္ဆို ငါ ဘာစာေမးပြဲမွ မေျဖေတာ့ဘူး။ ရာထူး မတက္ခ်င္ ေနပါေစေတာ့ဟု အႀကိမ္ႀကိမ္ ဆံုးျဖတ္ ခဲ့မိသည္ခ်ည္းသာ ျဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ့လည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ မေျဖမျဖစ္ စာေမးပြဲတစ္ခုက ေပၚလာခဲ့သည္ခ်ည္းသာ။
အသက္ ေလးဆယ့္ငါးနွစ္တြင္ ခြဲစိတ္ပါရဂူဘြဲ႕ရၿပီးခ်ိန္တြင္ေတာ့ တကယ့္ကို ဘာစာေမးပြဲမွ ေျဖစရာမရွိေတာ့ဟု စိတ္ကို ဒံုးဒံုးခ်လိုက္သည့္ေနာက္ပိုင္း ဆယ္နွစ္လံုးလံုး ဘဝက ေအးခ်မ္းလို႔။

အသက္ ငါးဆယ့္ငါးနွစ္ က်ေတာ့မွ ေနာက္ဆံုး စာေမးပြဲတစ္ခု ရွိေနတာကို ျဗဳန္းစားႀကီး သတိထားမိေတာ့သည္။ငံု႔၍ခြဲေနလ်ွင္ ခါးက ခဏခဏ ကိုက္ေနသည္ကို သတိထားမိသည္မွာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ အထူးသျဖင့္ ေျခနွင့္ဆိုင္ေသာ ခြဲစိတ္မႈလိုမ်ိဳး ၾကာၾကာခြဲရသည့္ အခါမ်ိဳးတြင္ မခံမရပ္ႏုိင္ေအာင္ ကိုက္ေလ့ရွိသည္။"က်ီးေပါင္းတက္တာ ေနမွာေပါ့ ဆရာေက်ာ္ရယ္"
ေမ႔ေဆးဆရာဝန္ႀကီးက ထင္ျမင္ခ်က္ေပးသည္။"ရက္စက္ပါ့ ဆရာရယ္ ကြ်န္ေတာ္က ကိုယ့္ကိုယ္ကို ငယ္ငယ္ကေလးပဲ ထင္ေနတာ"ရယ္ရႊန္းပတ္ရႊန္းနွင့္ ျပန္ေခ်ပမိသည္။ တကယ္ေတာ့ အ႐ုိး က်ီးေပါင္းတက္သည္ ဆိုသည္မွာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးမွ ျဖစ္ႏုိင္သည္ဟု သူ ခံယူထားသည္။
"ခြဲစိတ္ဆရာဝန္ ဆိုတာ လူသာ ငယ္လ်ွင္ ငယ္မည္။ ခါးက အိုတာ ျမန္ႏုိင္တယ္ဗ်။ တစ္ခ်ိန္လံုး ကုန္းခြဲေနရတာ။ ခင္ဗ်ား ဓာတ္မွန္ေတာ့ ႐ုိက္ၾကည့္သင့္တယ္"

( ၂ )
ကင္ဆာတဲ့။
အစာလမ္းေၾကာင္း တစ္ေနရာရာက လာသတဲ့။
အခု အ႐ုိးကို ပ်ံ႕ေနတာတဲ့။
ဘုရားေရ။
ငါ မၾကာခင္ ေသရေတာ့မွာ တဲ့လား။
ဆရာဝန္ ဆရာဝန္ခ်င္း လူနာ ျပန္လုပ္ရေသာအခါ သူငယ္ခ်င္း ဆရာဝန္မ်ားက သူ႔ကို အေျဖမွန္ ေျပာမျပပဲ ၾကာၾကာ မဖံုးကြယ္ႏုိင္ခဲ့။ သိရေသာ အခါတြင္လည္း သူ အ႐ူးမီးဝိုင္း ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ပိုဆိုးသည္က ဇနီးနွင့္ သားသမီးမ်ားကလည္း သူ႕ကို ေဖးမနွစ္သိမ့္ႏုိင္ဖို႔ ေနေနသာသာ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ပင္ အ႐ူးမီးဝိုင္း ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ ျဖစ္ေနၾကသည္။
"ႏိုင္ငံျခား သြားကုရမလား"
"သူငယ္ခ်င္းသေဘာပဲ။ ႀကိဳးစားတာကေတာ့ အ႐ႈံး မရွိပါဘူး"
ဘုရား။
သည္အေျဖက သိပ္ၿပီး အားတက္သေရာ မရွိ။ ကုသေပးေနသည့္ ဆရာဝန္ ကိုယ္တိုင္က သူ႔အေပၚမွာ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ သိပ္ထားႏုိင္ပံု မေပၚ။ ဒါ စာေမးပြဲ က်တာပါပဲ။ ရက္ပိုင္း အလြန္ဆံုးလပိုင္းေလာက္ ကုသမႈ ခံလိုက္ရလ်ွင္ ေကာင္းသြားမည္ဟု ယူဆထားခဲ့မိေသာ ခါးနာ ေဝဒနာ။ ယခုေတာ့ ကုသ၍ မေပ်ာက္သည့္အျပင္ အသက္ကိုပါ မလြဲမေသြ သိမ္းပိုက္ေတာ့မည္တဲ့။
႐ႈံးၿပီ။

ေနပါဦး။
ငါ အခါတိုင္းလည္း စာေမးပြဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ က်ခဲ့ ႐ႈံးခဲ့တာပဲ။ ခါတိုင္း စာေမးပြဲ က်ရင္ ငါ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေၾကကြဲခဲ့လို႔လဲ။ လူးလဲထၿပီး ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ေျဖဖို႔ ျပင္ဆင္တာပဲ မဟုတ္လား။ သည္တစ္ခါေရာ အဲသည္အတိုင္း လုပ္ရင္ မရႏုိင္ဘူးလား။ ေသရမည့္ ေရာဂါတစ္ခု မိမိကိုယ္ထဲ ေရာက္ေနသည္ အဲသည္ေရာဂါကို အျမစ္ျပတ္ ေမာင္းထုတ္ခ်င္သည္။
နည္းလမ္းေတြ စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ သိပ္မေရရာ။ သည့္ထက္ ေသခ်ာ ေရရာၿပီး အက်ိဳးအျမတ္ ရွိမည့္ ကိစၥကို ဘာကိုမွ မလုပ္လိုက္ရပဲ ရွိစုမဲ့စု က်န္ေနသည့္အခ်ိန္ကေလး ကုန္ဆံုးသြားဖို႔ရွိသည္။

ေတာ္ၿပီ။
အဲဒီ စာေမးပြဲ ငါ မေျဖၾကည့္ေတာ့ဘူး။
ငါေသသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ရွင္က်န္ေနခဲ့တဲ့သူေတြလည္း အခ်ိန္တန္ရင္ အားလံုး ေသၾကရဦးမွာပဲ။ ငါလည္း အခုတစ္ေခါက္ ရွင္ရင္ ေနာက္တစ္ေခါက္မွာ ေနာက္ေရာဂါ တစ္ခုနဲ႔ ေသဦးမွာပဲ။ ေသမင္းနဲ႔ ယွဥ္ျပိဳင္ၿပီး ႏုိင္ေအာင္ စာေမးပြဲေျဖဖို႔ ဆိုရင္ေတာ့ ႐ူးရာ က်တာ့မယ္။ အဆင္သင့္ အေနထားနဲ႔ ေသႏုိင္ဖို႔ စာေမးပြဲ လိုတာေပါ့။လံုေလာက္ေသာ ျပင္ဆင္မႈမ်ားနဲ႔ စာေမးပြဲခန္းကို ဝင္ခဲ့လို႔ လံုေလာက္ေသာ ျပင္ဆင္မႈမ်ားနွင့္ ေသျခင္းတရားကို ရင္ဆိုင္ဖို႔။ ဒါက နည္းနည္း နီးစပ္မည္။ ယုတၱိတန္မည္။ လုပ္စရာ ရွိသည့္ အလုပ္ေတြကို ဇယားတြက္ခ်က္ ၾကည့္ေသာအခါက်ေတာ့ အခါတိုင္း စာေမးပြဲေတြ ေျဖခဲ့သလိုပင္။ လံုေလာက္ေသာ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ခ်ိ်န္ သူ႔မွာ မရွိေတာ့ေၾကာင္း အလန္႔တၾကား ေတြ႕ရေလသည္။

သားနွင့္ သမီးက ေက်ာင္းမၿပီးေသး။ အိမ္ေထာင္မက်ေသး။ ထားလိုက္ေတာ့။ ထားလိုက္ေတာ့။ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း တကၠသိုလ္ေတြ တက္ေနတာပဲ။ ေက်ာင္းၿပီးသည္အထိ ဆက္ထားႏုိင္ဖို႔ အတြက္ေတာ့ သူ႔ဇနီးမွာ လံုေလာက္ေသာ အင္အား၊ စိတ္ဓာတ္နွင့္ ဥာဏ္ရည္ ရွိသည္။ အဲသည္ ဥာဏ္ရည္ကို သတိျပဳမိ၍သာ ဇနီးသည္ကို ငယ္စဥ္က သူ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒါအတြက္ ပူစရာမလို။ လိုေတာ့ေရာ ဘာတတ္ႏိုင္မွာတဲ့လဲ။ သားနွင့္သမီး ေက်ာင္းၿပီးသည္အထိ သူ႔အသက္ကို ဆြဲဆန္႔၍မွ မရတာ။ ထားလိုက္။ ထားသာ ထားလိုက္ေတာ့။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို အတြက္ေရာ။ ေသျခင္းတရားကို တည္ၿငိမ္စြာ ရင္ဆိုင္ႏုိင္ဖို႔ ဘယ္ေလာက္ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနၿပီလဲ။ သင္ခန္းစာေတြ ေက်လို႔လား။ ေခါင္းကိုသာ ယမ္းမိသည္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ မိ႐ုိးဖလာထက္ ပို၍ သဒၵါတရား ထက္သန္ေသာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ တစ္ဦး ျဖစ္ေနခဲ့လို႔။
သည္စာေမးပြဲအတြက္ စာမက်က္ရေသးေပမဲ့ အဲသည္စာေတြက ဘယ္က ရွာက်က္ရမည္ ဆိုတာေတာ့ သူ သိေလသည္။ ဇနီးသည္က သူ႕ကို ေသြး႐ူးေသြးတန္း ျဖစ္ေနသည္ဟု ထင္သည္။ သူငယ္ခ်င္း ဆရာဝန္ႀကီးမ်ားကို တိုင္ပင္သည္။
ေကာင္ဆယ္လင္း ( Counselling ) နွစ္သိမ့္ေဆြးေႏြး အၾကံေပးျခင္းအတြက္ ဘယ္ဆရာဝန္ကို အားကိုးရမလဲဟု။ သူငယ္ခ်င္း ဆရာဝန္မ်ားက ေခါင္းကုတ္သည္။ သူတို႔အျမင္တြင္ ေအာင္ေက်ာ္သည္ ေရာဂါကို ရင္ဆိုင္ရာတြင္ သူကိုယ္တိုင္ လူနာ ျဖစ္ေနလင့္ကစား ဆရာဝန္မ်ားထက္ပင္ ေသြးေအးေနသည္။ ရက္ခ်ိန္း မွန္မွန္လာသည္။ ကုသမႈ မွန္မွန္ခံယူသည္။ လာၿပီးလ်ွင္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ထျပန္သည္။ တတ္ႏုိင္သမ်ွေတာ့ ခဏခဏ မလာပဲ ေနခ်င္ေၾကာင္း ေျဗာင္ေျပာသည္။
လမ္းမွန္မွန္ ေလ်ွာက္ေနေသးသည္။ အစားအေသာက္ မပ်က္။ ဟိုစမ္းၾကည့္ရေအာင္။ ဒီဟာစမ္းၾကည့္ရေအာင္ ဆိုလ်ွင္ေတာ့ ႏုိးပဲ။ ပိစပ္၊ ဆူလာနဖာ၊ ယၾတာ၊ အၾကားအျမင္ အကုန္ ျငင္းသည္။
ခိုင္မာစြာ သက္ေသမျပႏုိင္ေသာ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မ်ားအတြက္ သူ႔မွာ အခ်ိန္မရွိ။ အားသည္နွင့္ ကက္ဆက္အနား သြားထိုင္သည္။ မီးမလာလ်ွင္ ဓာတ္ခဲႏွင့္ ဖြင့္သည္။ အရွင္ဥာဏိႆရ၊ အရွင္ဇဝန၊ အရွင္ေဆကိႏၷ၊ အရွင္ဆႏၵာဓိက၊ အရွင္ပညိႆရ။ ထြက္ထြက္သမ်ွေသာ တရားေခြေတြကို ဝါးစားပစ္သလို နားေထာင္သည္။ တရားစာအုပ္ေတြ ဖတ္သည္။ သည္အထဲက ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေသႏိုင္ဖို႔ နည္းလမ္းေကာင္းေတြကို ေတြ႕ရမည္ဟု သူ ယံုၾကည္ထားသည္။

တစ္ေန႔ တစ္နာရီခန္႔ တရားမွတ္သည္။ မထိုင္ႏုိင္ပါ။ လွဲ၍ မွတ္သည္။ တရားမွတ္သည္ ဆိုသည္ထက္ ေသနည္းေလ့က်င့္ ေနသည္ဆိုလ်ွင္ ပို၍မွန္မည္ ထင္သည္။ ျဖစ္ပ်က္ကို ျမင္ေအာင္႐ႈ၍ မရ။ ေဝဒနာကိုပဲ စိတ္စြဲေနသည္။ မ်က္လံုးေတြ မို႔ေယာင္ေနေအာင္ အျမဲငိုေနၾကသည့္ ဇနီးနွင့္ သမီးမ်က္နွာကို အာ႐ုံထဲက ထုတ္၍ မရ။ ကိုင္း မတတ္ႏုိင္ပါဘူး။ ေသနည္းသာ ေလ့က်င့္။ ေမတၱာကို စူးစူးစိုက္စိုက္ ပြားၾကည့္သည္။ ၿပီးေတာ့ က႐ုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာ အာ႐ုံေတြ လြင့္သြားသည္။ ကိုင္း မျမဲတတ္တာမွတ္။

( ၃ )
ေရာဂါက ရင့္လာေတာ့ လမ္းမေလ်ွာက္ႏုိင္ေတာ့။ အိပ္ယာထဲက ထတာေတာင္ လူတြဲထရသည္။ ဒါက ႐ုပ္။ ႐ုပ္ယိုယြင္းေနတာ။ အဲသည္ ယိုယြင္းေနသည့္ ႐ုပ္ေတြထဲမွာ မၾကာခင္ ဦးေနွာက္နွင့္ အသိတရား ပါသြားေပေတာ့မည္။ဘုရားေရ သင္ခန္းစာေတြ မေက်ညက္ေသးပါလား။ ထားလိုက္။ ထားလိုက္။ အရင္စာေမးပြဲေတြ ေျဖခဲ့တုန္းကေရာ သင္ခန္းစာေတြ အားလံုး ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ ေၾကညက္ၿပီးမွ ေျဖခဲ့ရသည့္ စာေမးပြဲ ဘယ္နွစ္ခါမ်ား ရွိခဲ့ဖူးလို႔လဲ။ အဲသည္ စာေမးပြဲ ေျဖသူ အားလံုးထဲက သင္ခန္းစာ အၿပီးဆံုး အေပၚဆံုး သံုးပုံတစ္ပံုေလာက္ထဲမွာ ပါရင္ကို ေအာင္လာခဲ့တာ မဟုတ္လား။ သည္တစ္ခါလည္း သည္လိုပဲေပါ့။ ၿပီးမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး စိတ္ေလ်ွာ့လိုက္မွ စာေမးပြဲက က်ေတာ့မည္။ သည္တစ္ခါက်လ်ွင္ ခါတိုင္းနွင့္ မတူတာက ေနာက္တစ္ခါလည္း ျပန္ေျဖခြင့္ ရေတာ့မွာမဟုတ္။ ရသေလာက္နွင့္ေျဖ။ ဒါပဲ။ ယခုေတာ့ အခ်ိန္နည္းနည္း ရေသးသည္။ ဆက္လုပ္။ ဆက္လုပ္။

"သူငယ္ခ်င္း ... ေဆး႐ုံမွာ ခဏ လာနားပါလား"
"ေတာ္ေတာ္... မင္းေျပာတဲ့ ခဏ ငါ သိတယ္။ ငါ့မွာက အဲဒီ ခဏပဲ ရေတာ့တာ။ ကိုယ္ ေနသာပါတယ္ကြာ။ သူငယ္ခ်င္းလည္း ခဏခဏ မလာနဲ႔။ မင္းလက္ေထာက္ေတြ ဘာေတြ တခါတေလ လႊတ္ၾကည့္ခိုင္း"
သူငယ္ခ်င္း ဆရာဝန္:မ်က္နွာပ်က္သြားသည္။
"ဟ ... ငါ လာႏုိင္ပါတယ္ကြာ ။ အဲဒါေၾကာင့္ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး"
"သိပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းရ။ မင္း ဘယ္ေလာက္ အလုပ္မ်ားမ်ား ႀကိဳးစားၿပီး လာၾကည့္ေပးမယ္ ဆိုတာ။ ခက္တာက ငါကလည္း မင္းလာေတာ့ စကားက ေျပာခ်င္တယ္။ မင္းတပည့္ေလးေတြ လာေတာ့ ခဏနဲ႔ျပန္။ ငါလည္း အမွတ္ကေလးနဲ႔ ျပန္ေန။ တို႔ငယ္ငယ္တုန္းက စာေမးပြဲေျဖခါနီး စာက်က္ရင္ စကားမေျပာမိေအာင္ တစ္ခန္းစီေနၿပီး သြားက်က္ၾကတာေလ။ အခ်င္းခ်င္း စာေမးခ်င္တဲ့ အခါနဲ႔ စားတဲ့ေသာက္တဲ့ အခါပဲ ျပန္ေပါင္းၾကတာ သတိမရဘူးလား"
သူငယ္ခ်င္း မ်က္ေမွာင္ကုတ္ ၾကည့္သည္။
"အခု မင္းက ဘာစာေမးပြဲ ေျဖေနလို႔လဲ"
ေဒါက္တာေအာင္ေက်ာ္ သိမ္ေမြ႕စြာ ျပံဳးသည္။
"ဘဝကူး စာေမးပြဲေလကြာ။ ငါ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ကူးခ်င္တယ္။ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ကူးတဲ့နည္း ရွိတယ္။ ေလ့က်င့္လို႔ ရတယ္လို႔လည္း ငါ ယံုၾကည္တယ္။ အဲဒါ ငါ ေလ့က်င့္ေနတာ။ ေအာင္ျမင္ရင္ ငါ စာေမးပြဲ ေအာင္တာပဲ"
သူငယ္ခ်င္း ဆရာဝန္ ပါးစပ္ အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားပါသည္။

(၄)
ခက္သည္က ဇနီးနွင့္ သမီး။
သြားရေတာ့မည္ဆိုတာ သိလာေလေလ သူတို႔က အနားက မခြါေတာ့ေလ။ မိမိ က်န္ေနေသးသည့္ သင္ခန္းစာတို႔ မေက်ညက္ေလ။ခ်စ္သည္ေလ။ တစ္သက္လံုး ခ်စ္ခဲ့တာပဲ။ ခြဲရခါနီးမွာ ပိုခ်စ္ေတာ့တာေပါ့။ ဇနီးက ထားဦး။ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ခ်စ္ခဲ့ရၿပီး၍ ေက်နပ္သည္ပဲထား။ သမီးက ၁၈ နွစ္။ ခ်စ္၍ မဝတတ္ေသး။ သည္ၾကားထဲမွာ သမီးက ႀကီးလာေလေလ ေဒါက္တာေအာင္ေက်ာ္နွင့္ တူလာေလေလ။ ကိုယ့္မ်က္နွာကို ျပန္ျမင္ေနသလို ရွိေသာ ကိုယ့္ေသြး ကိုယ့္သား တစ္ဝက္တိတိ ပါေသာ သည္႐ုပ္နာမ္ အတြဲကေလးကို ဘယ္လို မခ်စ္ပဲ ေနႏုိင္ပါမည္လဲ။ ခက္တာက သူတို႔ကို ခ်စ္ေနလို႔ သင္ခန္းစာေတြ မၿပီးလဲ စာေမးပြဲက ေနာက္ဆုတ္ေပးမွာ မဟုတ္။ သူတို႔ အဲသလို လြမ္းျပ ပူေဆြးျပေနလ်ွင္ သင္ခန္းစာေတြ ေလ႔က်င့္ခန္းေတြက တကယ္ကို ထိခိုက္ေတာ့မည္။ ငယ္ငယ္တုန္းက စာေမးပြဲေျဖခါနီး သူတို႔နားမွာ စာက်က္၍ မရသျဖင့္ တမင္ ေဆး႐ုံမွာ သြားသြား စာက်က္ရသလို က်က္လို႔ရလ်ွင္ အေကာင္းသား။ဒါကလည္း မျဖစ္ႏုိင္။ ကိုယ္က သူတို႔ထူမွ ထႏုိင္သည့္ ဘဝ။ သံေယာဇဥ္ကို ျဖတ္ႏုိင္မွ အစြဲအလမ္း ကင္းကင္းနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေသႏုိင္မွာ။ သူတို႔က ပိုစြဲလမ္းေအာင္ လုပ္ေနၾကသည္။

သား မင္းမွန္တယ္။ မင္းလည္း ေဖေဖ႔ကိုခ်စ္တာ ေဖေဖ သိတယ္။ မင္းအလုပ္ကို မင္း ပံုမွန္မပ်က္မကြက္ ဆက္လုပ္ေနတာ။ အဲဒါ မင္းအတြက္ေရာ ေဖေဖ႔အတြက္ပါ ေကာင္းတယ္ သိလား။
မၾကာခဏ သတိေမ့ေမ်ာ တတ္လာသည္။ ႏိုးလာတိုင္း ငိုေနသည့္ ဇနီးနွင့္ သမီးမ်က္နွာကို ေတြ႕ရသည္။ သူကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ ခဏ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ဟုသာ ထင္သည္။ သူတို႔ေတြကေတာ့ သူ႔ကို ေမ်ာေနသည္ဟု ထင္ဟန္ရွိသည္။ မ်က္လံုး ဖြင့္ၾကည့္သည္နွင့္ကုိ ေဖေဖဟု အတင္း ေခၚၾကသည္။ သားႀကီးက ေခါင္းရင္းကေန ဘုရားစာ ရြတ္ဖတ္ေနရင္းက ရပ္၍
"မလုပ္ၾကနဲ႔ေလ။ ေဖေဖ့ကို စိတ္မေျဖာင့္ေအာင္ မလုပ္ၾကနဲ႔" ဟု တားသည္။
သူ သိပ္နားမလည္။ သူ႔အတြက္ေတာ့ ပံုမွန္အိပ္ေပ်ာ္ ေနသလိုပါပဲ။ တခါတေလ အိပ္မက္ပင္ မက္လိုက္ေသးသည္။ သူက ေနာက္ဆံုးနွစ္ အပိုင္း (က) စာေမးပြဲ ေျဖမလို႔တဲ့။ အိတ္ကပ္ထဲမွာ ေဘာပင္နွစ္ေခ်ာင္း၊ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္း၊ ေပတံတိုတစ္ေခ်ာင္း ထည့္၍ ေက်ာင္းကို သြားသည္။ ယခု သူ႔ကို ေဆးကုေနသည့္သူငယ္ခ်င္းက တအံ႔တဩ ေမးသည္။
"ေအာင္ေက်ာ္ စာအုပ္လည္း တစ္အုပ္မွ မပါပါလား"
"ေတာ္ၿပီကြာ။ ဝင္ခါနီးမွ ကပ္ဖတ္ရင္ ရင္ပူတယ္။ ေျခာက္ျခားတယ္။ ညက ညာဥ့္နက္ေအာင္ ဖတ္တယ္။ မိုးလင္းရင္ မကိုင္ေတာ့ဘူး"သူငယ္ခ်င္းက ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္သည္။
"မင္းကေတာ့ စာေတြ ၿပီးေနတာကိုးကြာ"သူ ရယ္သည္။
"စာၿပီးေအာင္ ဖတ္ၿပီးမွ ေျဖျဖစ္တဲ့ စာေမးပြဲရယ္လို႔ေတာ့ ဘယ္ရွိပါ့မလဲကြာ။ ရသေလာက္ အခ်ိန္ထဲမွာ ႏုိင္သေလာက္ေတာ့ လုပ္ထားေပါ့။ ဟိုဟာက မလုပ္ရေသးဘူး။ ဒီဟာက မဖတ္ရေသးဘူး။ ဒီအခ်ိန္ လိုက္ေတြးေနရင္ ဒီစာေမးပြဲက ဘယ္လိုမွ ေျဖႏုိင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ငါလုပ္သင့္သေလာက္ ႏုိင္သေလာက္ လုပ္ထားၿပီးၿပီ။ ထပ္လုပ္ခ်င္ရင္လည္း လုပ္ဖို႔ အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး။ စိတ္ေအးေအးပဲ ထားေျဖေတာ့မယ္။ ဒီလိုပဲ သေဘာထားရတာေပါ့"
ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်က္နွာ ႐ုတ္တရက္ ဆိုသလို နွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္ေလာက္ အိုစာသြားသည္။ ၿပီးေတာ့ သိသိသာသာ မ်က္နွာပ်က္ေနသည္။

"ပရက္ရွာ ဇီး႐ုိး"
ေလသံတိုးတိုးနွင့္ ေျပာသည္။
ဇနီးနွင့္ သမီးတို႔၏ ႐ႈိက္သံမ်ား ထြက္လာသည္။
"သားလာ ။ ေဖေဖ့ကို ကန္ေတာ့ၾကရေအာင္"
"ၿပီးမွ ကန္ေတာ့ ေမေမ။ ေဖေဖ့ကို တရားစာ ဆိုေပးရေအာင္။ ညီမေလးလည္း ငိုမေနနဲ႔။ လာ ကိုကိုနဲ႔အတူ ဘုရားစာ လာဆိုေခ်"
သားအသံ ေခါင္းရင္းက ထြက္လာသည္။ သူ ေက်နပ္စြာ ျပံဳးမိသည္။ ငါ႔သား ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ စာေမးပြဲ ေျဖတတ္ေနပါေရာလား။
သားအမိ သံုးေယာက္စလံုး၏ တရားစာဆိုသံက တိုးတိုးကေလး။ မသဲမကြဲ။
သူ႔ေရွ႕က သူငယ္ခ်င္းက နွစ္သံုးဆယ္စာ ျပန္နုပ်ိဳသြားသည္။
"ဘဲလ္တီးေနၿပီ ေဟ့ေကာင္။ ထ"
"ရတယ္ေလ။ အခ်ိန္က်ေတာ့လည္း ေျဖ႐ုံေပါ့"
သူ ထပ္အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။
--------------------
လကၤာရည္ေက်ာ္
family မဂၢဇင္း၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၀၉။

ေစတနာပါမွ ဒါနျဖစ္တယ္

တစ္ခါတုန္းက ဗာရာဏသီျပည္မွာ အင္မတန္ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀တဲ့ သူေ႒းႏွစ္ဦးရွိခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီသူေ႒းႏွစ္ဦးဟာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္တာမို႔ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အင္မတန္ခ်စ္ခင္ၾကသတဲ့။

ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းသူေ႒းႏွစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စ႐ုိက္ခ်င္းမတူၾကဘူး။ သူေ႒းတစ္ေယာက္က ဂုဏ္ပကာသနေတြကို ခင္မင္ၿပီး အလြန္ၾကြား၀ါခ်င္တယ္။ ေစတနာ
သဒၶါမပါဘဲ နာမည္ေကာင္းရေအာင္ဆိုၿပီးအလြန္အကၽြံ အလွဴအတန္းလုပ္တယ္။ က်န္သူေ႒းတစ္ေယာက္ကေတာ့ လွဴသင့္သေလာက္လွဴ စားသင့္သေလာက္စားၿပီး ႐ိုး႐ိုးေအးေအးပဲေနထုိင္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာတဲ့အခါမွာ ဂုဏ္လိုခ်င္လို႔ အလွဴအတန္း အမ်ားႀကီးလုပ္တဲ့ သူေ႒းဟာ တျဖည္းျဖည္း ပစၥည္းဥစၥာေတြဆံုးပါးၿပီး ဆင္းရဲသြားသတဲ့။ ဒါနဲ႔ဆင္းရဲသြားတဲ့ သူေ႒းဟာ သူ႔မွာ ဘာမွ်ေရာင္းခ်သံုးစြဲစရာ ပစၥည္းမရွိေတာ့လို႔ သူျပဳလုပ္ထားတဲ့ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြကိုပဲ
သူငယ္ခ်င္းသူေ႒းထံေရာင္းခ် ေတာ့မယ္လို႔ စိတ္ကူးနဲ႔ဇနီးျဖစ္သူကိုပါ အတူေခၚၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္း သူေ႒းထံကိုထြက္လာခဲ့တယ္။အဲဒီလိုခရီးထြက္လာရင္းလမ္းခုလတ္မွာ အေမာအပန္းေျဖကာပါလာတဲ့ ထမင္းထုပ္ကိုစားမယ္ ဆိုၿပီးေျဖလိုက္တယ္။ ထမင္းထုပ္ကလည္းငယ္ငယ္မို႔ ႏွစ္ေယာက္ေ၀မွ်ၿပီးစားရတယ္။ အဲဒီအခိုက္မွာ ေခြးပိန္ကေလးတစ္ေကာင္ဟာ ယိုင္တိယိုင္ထိုးနဲ႔ ဇရပ္နားကပ္လာသတဲ့။ အဲဒီအခါမွာ ထမင္းစားေနတဲ့ သူေ႒းဆင္းရဲကရွင္မရယ္ ၾကည့္စမ္းပါဦး ေခြးပိန္ကေလးဟာ အစာမစားရတာၾကာလို႔ လမ္းေကာင္းေကာင္း မေလွ်ာက္ႏုိင္တာနဲ႔ တူပါရဲ႕။ သနားစရာေလးကြာ။ အခုတို႔စားေနတဲ့ ထမင္းထုပ္ကို ေခြးကေလးကိုေကၽြးလိုက္ရေအာင္လို႔ ဇနီးျဖစ္သူကို ေျပာလုိက္တယ္။
ဇနီးျဖစ္သူကလည္း သေဘာတူၾကည္ျဖဴစြာ သူတို႔စားမယ့္ထမင္းထုပ္ကို ေခြးပိန္ကေလး ၀ေအာင္စားပါေစဆိုတဲ့ေစတနာနဲ႔ အကုန္လံုးခ်ေကၽြးပါတယ္။  သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ဇရပ္နေဘးက ေရအိုးစင္မွာ ေရအ၀ခပ္ေသာက္ၿပီး ခရီးဆက္ခဲ့ၾကသတဲ့။

 ဒီလိုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းသူေ႒းထံ သူတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံ ေရာက္သြားတဲ့အခါ သူငယ္ခ်င္းသူေ႒းကိုဆင္းရဲသြားတဲ့သူေ႒းက ငါတို႔ျပဳထားတဲ့ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြ ေရာင္းခ်ဖို႔ သူငယ္ခ်င္းထံလာခဲ့တာပဲ။သေဘာတူ၀ယ္မယ္ဆိုရင္ တစ္ဘ၀လံုးျပဳထားတဲ့ ကုသုိလ္အကုန္ေရာင္းခဲ့မွာလို႔ ေျပာျပသတဲ့။အဲဒီအခါ သူငယ္ခ်င္းသူေ႒းကလည္း ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ေရာင္းသမွ်ကုသုိလ္ေကာင္းမႈကို ၀ယ္ယူပါ့မယ္ဗ်ာလို႔ ဆိုလိုက္ကာ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ားကို ခ်ိန္ခြင္ထဲမွာထည့္ၿပီးခ်ိန္ခိုင္းပါတယ္။အဲဒီအခါ ေစတနာအရင္းမခံဘဲ ဂုဏ္ပကာသနေတြကို လိုခ်င္တာနဲ႔ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ေတြျဖစ္တာမို႔ ေလးတယ္လို႔မရွိဘဲ ေငြဘက္ကပဲအၿမဲ အေလးသာေနသတဲ့။ ေက်ာင္းကုသုိလ္၊ ဇရပ္ကုသုိလ္၊ ေရကန္ကုသုိလ္၊ ဘာကုသုိလ္ပဲ ထည့္ထည့္ ကုသုိလ္ဘက္က အေလးမသာဘဲ ေငြဘက္ကဘဲအေလးသာေနတယ္။ဒီလိုနဲ႔တစ္ဘ၀လံုးျပဳခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြခ်ၿပီး ခ်ိန္ၾကည့္လိုက္တာ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြသာ ကုန္သြားတယ္။ အေလးခ်ိန္ကေတာ့တက္မလာဘူးတဲ့။ ခ်ိန္ခြင္ထဲမွာထည့္ထားတဲ့ ေငြသားကလည္းမျဖစ္စေလာက္ (၁)ပိႆာပဲရွိသတဲ့။ဒါေတာင္ ကုသုိလ္ကမႏုိင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။အဲဒီအခါမွာကုသုိလ္၀ယ္မယ့္သူေ႒းကလည္း ဟင္ သူငယ္ခ်င္း မင္းကုသုိလ္ေတြက ဒါအကုန္ပဲလား၊ က်န္ေနတာရွိရင္ စဥ္းစားပါဦးလို႔ ေျပာျပတယ္။ ဆင္းရဲသြားတဲ့သူေ႒းလည္း ေခါင္းကုတ္ၿပီးစဥ္းစားလုိက္တာ ေနာက္ဆံုးလမ္းခရီးမွာ
 ေခြးပိန္ကေလးတစ္ေကာင္ကို ထမင္းတစ္နပ္ အငတ္ခံၿပီးေတာ့ ေကၽြးခဲ့တဲ့ကုသုိလ္ကေပၚလာတယ္။

အဲဒါနဲ႔သူေ႒းဆင္းရဲလည္း ဟာ သူငယ္ခ်င္း။ တို႔လင္မယား အခုမင္းဆီလာတုန္းက လမ္းမွာ ေခြးပိန္ကေလးကို ထမင္းေကၽြးခဲ့တဲ့ကုသိုလ္က်န္ေသးတယ္။ အဲဒီကုသုိလ္ကိုလည္း ထည့္ခ်ိန္လိုက္ပါလို႔ ၀မ္းသာအားရေျပာျပတယ္။အဲဒီအခါ ငတ္ေသလုဆဲဆဲေခြးပိန္ကေလးကို ေစတနာရွိရွိနဲ႔ ထမင္းေကၽြးခဲ့တဲ့ကုသိုလ္ဟာ အႏွစ္သာရအျပည့္အ၀ပါတာမို႔ ကုသုိလ္ဘက္က အေလးသာလာတယ္။ ကုသုိလ္၀ယ္တဲ့ သူေ႒းကလည္း သူပိုင္ ေငြသားေတြမက ေရႊသားေတြပါ ထပ္ျဖည့္ေပမယ့္ ကုသုိလ္ဘက္ကပဲ အေလးသာေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးသူပိုင္သမွ်ဥစၥာဓနေတြ အကုန္လံုးပံုထည့္ေပးတာေတာင္မွ ေခြးပိန္ကေလးကို ထမင္းေကၽြးခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ဘက္ကပဲ အေလး
သာေနေလေတာ့ ကုသုိလ္၀ယ္တဲ့သူေ႒းက ကဲ သူငယ္ခ်င္း ငါ့စည္းစိမ္ေတာ့ကုန္ၿပီ။ ငါ့အတြက္ ပစၥည္းတစ္၀က္ခ်န္ထားၿပီး မင္းကုသုိလ္တစ္၀က္အတြက္ ငါ့ပစၥည္းတစ္၀က္ကိုသာ ယူသြားေပ
ေတာ့လုိ႔ဆိုၿပီး ကုသုိလ္တစ္၀က္ဖိုးအျဖစ္ သူ႔ဥစၥာဓန တစ္၀က္ဖိုး ဆင္းရဲသြားတဲ့ သူေ႒းကို ခြဲေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ေနာက္ဆိုရင္ သေဘာေပါက္ ေစတနာရွိမွ လွဴပါကြာ။ ဂုဏ္ပကာသနကို မမက္ပါနဲ႔။ ေပ်ာ္႐ုံသက္သက္ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ အေရၿခံဳကုသိုလ္ဆိုတာ ေငြကုန္တာကလြဲလို႔ ဘာအက်ဳိးမွ် မျဖစ္ထြန္းပါဘူး။ အသိဉာဏ္နဲ႔ယွဥ္ၿပီး ကုသုိလ္ျပဳတတ္ရင္ ေငြကုန္နည္းေပမယ့္ တစ္လံုးတစ္ခဲတည္း အက်ဳိးေပးပါတယ္လုိ႔ သတိေပးစကားလည္း ေျပာၾကားလိုက္ပါသတဲ့။

ဒီပံုျပင္ကေလးဟာ နည္းနည္းဒ႑ာရီဆန္ေပမယ့္ တကယ့္ဘ၀က လူသားေတြကုိေတာ့ ထင္ဟပ္ေပၚလြင္ေစပါတယ္။ ဒါနေကာင္းမႈျပဳတဲ့အခါ ေစတနာ ဒါန၊ ၀တၳဳဒါန ႏွစ္မ်ဳိးမွာ ေစတနာဒါနကပိုၿပီးေတာ့ ပဓာနက်ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ တစ္ခါတစ္ရံေညာင္ေစ့ကေလးေလာက္လွဴၿပီးေတာ့ ေညာင္ပင္ႀကီးေလာက္ အက်ဳိးေတြရတာရွိသလို ေညာင္ပင္ႀကီးေလာက္လွဴဒါန္းၿပီး ေညာင္ေစ့ကေလးေလာက္ပဲ     အက်ဳိးေတြရတာလဲ ရွိတတ္ပါတယ္။ ကံအက်ဳိး ေပးေနရာမွာေတာ့ ေစတနာဟာ အဓိကဇာတ္ေကာင္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ေစတနာေကာင္းရင္ ကံအက်ဳိးေပးလည္း ေကာင္းတတ္တာမို႔ ကံေကာင္းလိုသူေတြဟာ ေစတနာေကာင္းမြန္ေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ၾကရမွာပါ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေစတနာဆိုတာကလည္း သူ႔အလုိလို ေကာင္းမြန္ခဲ့တာမို႔ ကိုယ့္ဘက္က သဒၶါ၊ ေမတၱာ
ပညာအားေတြ မ်ားမ်ားစိုက္ထုတ္ၿပီး ျပဳျပင္ယူၾကရမွာပါ။သဒၶါတရားဆိုတာ ကံ ကံရဲ႕အက်ဳိးေပးနဲ႔ရတနာသံုးပါးရဲ႕ စြမ္းရည္သတၱိဂုဏ္ေက်းဇူးေတြကုိ သိျမင္ယံုၾကည္ လက္ခံႏုိင္တဲ့သေဘာပါ။ သူကေရွးကေကာင္းလုိ႔ အခုေကာင္းတယ္။ အခုေကာင္း ေနာင္ေကာင္းပါလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း အက်ဳိးကြင္းဆက္ကို လက္ညိႈးထိုးညႊန္ျပေပးပါလိမ့္မယ္။

ေမတၱာတရားဆိုတာေကာင္းက်ဳးိလိုလားတဲ့ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာမႈပါ။ သူကေတာ့ မုန္းၿငိဳးပစ္မွားေဒါသအာဃာတတရားေတြကို ဖယ္ရွားၿပီး အလွဴခံပုဂၢဳိလ္ေတြအေပၚမွာ ခ်စ္ၾကင္နာမႈနဲ႔အတူ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕စိတ္အားျပည့္ေစပါလိမ့္မယ္။

ပညာဆိုတာ အေမွာင္ပယ္ခြင္း စိတ္ဓါတ္ကို အလင္းရေစျခင္းပါပဲ။ သူကဒါနကုသုိလ္ရဲ႕ဆန္႔က်င္ဘက္ အညစ္အေၾကးေတြျဖစ္တဲ့အရာရာမွာတက္မက္တြယ္တာလုိမႈေလာဘနဲ႔ကပ္ေစးႏွဲႏွေမ်ာတြန္႔တိုမႈ
မစၧရိယတရားေတြကုိ ပယ္ဖ်က္ခ်ဳိးႏွိမ္ေပးတတ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္အလွဴဒါနတစ္ခုျပဳတဲ့အခါမွာ နာမည္ေကာင္းရေရး၊ ၾကြား၀ါရေရးထက္ သဒၶါ၊ ေမတၱာ ပညာျပည့္၀ေရးကိုသာ အထူးဂ႐ုျပဳၾကရမွာပါ။ ဘ၀သံသရာမွာ က်င္လည္ေနၾကရၿပီဆုိရင္
ေလာကပကာသနေနာက္လုိက္ၿပီး ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ေဆးဆိုးပန္း႐ုိက္ စိတ္ေစတနာေတြထက္ သဒၶါ ေမတၱာ၊ ပညာတရားေတြျပည့္၀တဲ့ သဘာ၀အလွ စိတ္ေစတနာေတြကသာ တကယ့္အားကိုးရာအစစ္ျဖစ္ပါတယ္။

ေတာ္၀င္ႏြယ္
အပၸမာဒ ဓမၼရသမဂၢဇင္း
၂၀၀၂ခုႏွစ္ ဇြန္လ။

Real and Virtual Worlds

 
ကမာၻႏွစ္ခု ျဖစ္သြားၿပီဆိုတာ သင္သိပါသလား။
တကယ့္အျပင္ ကမာၻႏွင့္ Facebook စိတ္ကူးယဥ္ ကမာၻပါ။

အျပင္ကမာၻတြင္ သင္သည္ ဘာတစ္ခုမွ အသံုးမက်ေသာ၊ အဆင္မေျပေသာသူ တစ္ဦးျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ကူးယဥ္ကမာၻမွာေတာ့ သင္သည္ လူႀကိဳက္မ်ားေသာ ထင္ရွားေသာ သူလဲ ျဖစ္ေနႏုိင္ပါသည္။

အျပင္ကမာၻတြင္ သင္သည္ လူတုိင္း၏ ခုိင္းဖတ္၊ အၿမဲတမ္း အဆဲခံ အဆိုခံေနရေသာ္လည္း Facebook ကမာၻတြင္ သင္လူတုိင္းကို လုိက္ဆဲေနေသာ ဆရာ့တကာ ဆရာႀကီးလဲ ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။

အျပင္ကမာၻတြင္ သင္သည္ ဘာစကားေျပာေျပာ အမ်ားအတြက္ နားမခံသာျဖစ္ေနေသာ္လည္း Facebook ကမာၻတြင္ေတာ့ သင္သည္ ၀ါရင့္သဘာရင့္ ႏုိင္ငံေရးသမားေယာင္ေယာင္လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။

မနက္မိုးလင္းတာႏွင့္ ယုတ္ရင္းၾကမ္းတမ္းေသာ စကားမ်ားျဖင့္ ႏုိးထ၊ အမ်ားတကာ ပတ္ဆဲၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ ကမာၻထဲတြင္ေတာ့ ပန္း၊ ဆီမီး ေရခ်မ္းမ်ား ကပ္လွဴေနပံုႏွင့္ သင္သည္ မ်ိဳးခ်စ္ဘာသာေရးသမားလဲ ျဖစ္ႏုိ္င္ပါ ေသးသည္။

တကယ့္အျပင္မွာေတာ့ ပိန္ေခ်ာင္၊ ၀တုတ္၊ ဒူးႏွစ္ေခ်ာင္းဂလယ္ ဂလယ္ ရိုက္ေနေသာ္လည္း မိမိ၏အလွဆံုး ေနရာမွ ဓါတ္ပံုရုိက္ၿပီး သင္သည္ စိတ္ကူးယဥ္ကမာၻမွာေတာ့ မင္းသား မင္းသမီးလဲ ျဖစ္ေနႏိုင္ပါသည္။

အျပင္မွာေတာ့ ဘယ္သြားသြား၊ ဘယ္လိုေနေန၊ ဘယ္လိုေျပာေျပာ၊ အမ်ား၏ ရိုက္ကြင္းရုိက္ကြက္ တစ္ခုမွ မလြတ္၍ ေတြ႕ကရာလူ ေကြ႕ေရွာင္ေနရေသာ္လည္း Facebook တြင္ေတာ့ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းသူ တစ္ဦးလဲ ျဖစ္ေနႏိုင္ပါေသးသည္။

ထို႔အျပင္ ပါေလရာလုိက္ေဟာင္၊ ေနရာတကာ၀င္စပ္စု၊ ေတြ႕ကရာလူဘုေတာ၊ မိုးေျပာဂ်ိဳးေျပာႏွင့္ ငေပါႀကီးလဲ လုပ္လို႔ရပါေသးသည္။

အမွန္အမွားဆိုတာ ဘာမွန္းမသိ၊ ငါ့စကားႏြားရ၊ ငါေျပာသမွ်အမွန္ဟု တယူသန္ ဖင္ပိတ္ျငင္းလဲ သင့္အား အဆဲသရဲမ်ားက အသိအမွတ္ျပဳကာ သင္ အူေၾကာင္က်ားႏွင့္ လူသိမ်ားေပလိမ့္မည္။
ႏုိင္သည့္ဘက္ကို ေျမႇာက္၊ ရံႈးနိမ့္သူဖက္ကို ႏွိမ္ ႏွစ္ပင္လိမ္ထားပါက သင္ ႏုိင္ငံေရးသမားအျဖစ္ လူသိလဲမ်ား ႏုိင္သည္။

အမ်ိဳးကို မထိနဲ႔ မီးပြင့္သြားမယ္။ ဟုတ္သည္ရွိ မဟုတ္သည္ရွိ ေတြ႕ကရာကို လိုရာဆြဲေတြး မ်ိဳးစံုဆဲေပးရင္းႏွင့္ လဲ မ်ိဳးခ်စ္လူမ်ိဳးသမားလဲ ျဖစ္လာႏုိင္သည္။

အျပင္မွာေတာ့ အေလးနေတာ ကင္မရာကို အဖက္(ရွ္) ေပါင္းစံုႏွင့္ရိုက္ၿပီး ဓါတ္ပံုတင္ေနပါက သင့္ကို လူေခ်ာလဲျဖစ္ႏုိင္သည္။

တကယ့္လက္ေတြ႕ ဘ၀မွာေတာ့ ဘာအလုပ္မွ မယ္မယ္ရရမလုပ္ပဲ ဆင္းရဲမြဲေတ ငတ္ျပတ္ေနေသာ္လည္း တယ္လီဖုန္းေဘလ္ တစ္ေထာင္ေလာက္ ထည့္ယံုမွ်ႏွင့္ Facebook ကမာၻမွာ ေရႊမင္းသားေလး ၊ ေရႊမင္းသမီး ေလးလဲ ျဖစ္လို႔ရပါေသးသည္။

အေမေန႔၊ အေဖေန႔၊ အာဇာနည္ေန႔၊ တပ္မေတာ္ေန႔၊ လျပည့္ေန႔၊ လကြယ္ေန႔၊ ဘာေန႔ ညာေန႔ စသည္ျဖင့္ မွတ္သား၊ အူေၾကာင္က်ားေတြေရးေနလဲ သင္ဟာ ကဗ်ာဆရာေလးေတာ့ ျဖစ္လာႏုိင္ပါေသးသည္။

မ်က္ႏွာေျပာင္ေျပာင္ကို ရွက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္၊ တကယ္လဲမရွက္ပဲ ထင္ရာျမင္ရာကို ကိုယ့္ရုပ္ႀကီးနဲ႔ရိုက္၊ လုိင္းေပၚတင္လိုက္တိုင္း သင္ဟာ Facebook ဆယ္လီတစ္ေယာက္ေတာ့ ျဖစ္လာပါလိမ့္မည္။

တကယ့္မွာေတာ့ အေျပာအဆိုပက္စက္၊ မ်က္ႏွာျမင္ ရိုက္ခ်င္ပါေစဆိုသည့္ ဥပဒိ ႏွင့္ အမုန္းတရားလက္ကိုင္ ထားလဲ စိတ္ကူးယဥ္ကမာၻမွာေတာ့ ခ်ိဳသာစြာ ေျပာတက္သူအျဖစ္ လူသိမ်ားေပလိမ့္မည္။

မိဘကပင္ ၾကည့္မရ၍ အိမ္ကႏွင္ခ်ခံထားရသူ ျဖစ္လင့္ကစား သင္သည္ Facebook တြင္ေတာ့ လူခ်စ္လူခင္မ်ားၿပီး သူငယ္ခ်င္းခ်ည္း သိန္းခ်ီေသာင္းခ်ီလည္း ရွိေနႏုိင္ပါသည္။

သင္၏အေတြးအေခၚမ်ား အျပင္ကမာၻမွာ သံုးစားမရေသာ္လည္း Facebook ေပၚတြင္ေတာ့ သင္လဲ ဒႆန ဆရာျဖစ္လာႏုိင္သည္။

မိတ္ေဆြ …
ကမာၻႏွစ္ထပ္ ျဖစ္ေနတာ သင္ သတိထားမိရဲ႕လား။
စိတ္ကူးယဥ္ကမာၻႏွင့္ တကယ့္လက္ေတြ႕ကမာၻ။
တခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူတို႔၏ ဘ၀မ်ားကို အိပ္ေထာင္ထဲရွိ တယ္လီဖုန္းထဲ ထည့္ထားၾကပါသည္။
အျပင္ေလာကကို တကယ့္လက္ေတြ႕ဘ၀လို ဆန္းစစ္ပါ။
သင္တို႔သည္ အိပ္ေထာင္ထဲက စိတ္ကူးယဥ္ ကမာၻက မင္းသား၊ မင္းသမီးသာ ျဖစ္ေနၾကာင္း သတိရေပးပါ။

အၾကည္ေတာ္ ဧ။္ ကမာၻႏွစ္ထပ္